Bürnük Köyü KaRaBüK: KÖYÜMÜZ CAMİLERİ

20 Kasım 2010

KÖYÜMÜZ CAMİLERİ

Yazıcılar Mahallesi Camii

Demirciler Mahallesi Camii

Merkez Hocalar Mahallesi Camii

Kalafatlar Mahallesi Camii

Seyitler Mahallesi Camii

Kayadibi Mahallesi Camii

0 yorum:

Yorum Gönder

Kaydol: Kayıt Yorumları (Atom)

GURBET KUŞLARI

HAYAT MÜCADELESİNİ SILAMIZ DIŞINDA SÜRDÜREN GURBETCİLERİMİZ

İsmi...............................Mahallesi......................İkameti

1. Doç. Dr. Ahmet BOSTANCI..........Kalafatlar.........SAKARYA ÜNV.

2. Mustafa ERDOĞAN........Demirciler........Beyoğlu / İSTANBUL

3. Ali İNCİ (Çevre Yük. Müh.)........Yazıcılar........Pendik / İSTANBUL

4. Mehmet İNCİ........Yazıcılar........Pendik / İSTANBUL

5. Hüseyin İNCİ............Yazıcılar........İçerenköy / İSTANBUL

6. Mehmet KÖSE............Yazıcılar........Bahçelievler /İSTANBUL

7. Mehmet YAVUZ...........Yazıcılar........G.O.Paşa / İSTANBUL

8. Musa KURUKAVAK........Seyitler........Esenler /İSTANBUL

9. Hüseyin COŞKUN........Hocalar........Pendik /İSTANBUL

10. Harun KESKİN..........Seyitler........Kartal /İSTANBUL

11. Hüseyin KESKİN........Seyitler........Pendik /İSTANBUL

12. Cihat GÖK..............Elikler........Pendik /İSTANBUL

13. Sadık KEGAN........Yazıcılar........Yenibosna /İSTANBUL

14. Ali Osman YAVUZ........Yazıcılar........G.O.Paşa/İSTANBUL

15. Celalettin YAVUZ........Yazıcılar........G.O.Paşa /İSTANBUL

16. Hüseyin YAVUZ........Yazıcılar........Yenibosna /İSTANBUL

17. Ahmet YAVUZ........Yazıcılar........G.O.Paşa /İSTANBUL

18. Abdurrahman YAVUZ........Yazıcılar.......İSTANBUL

19. Salim SÖNMEZ............Seyitler...........İSTANBUL

20. Metin KÖSE...........Yazıcılar........Yenibosna/İSTANBUL

21. Dursun ÖZATA.........Seyitler.........S. ARABİSTAN

22. İbrahim KÖSE...........Yazıcılar........Fatih /İSTANBUL

23. Erol ÇINAR...............Demirciler........Çorlu /TEKİRDAĞ

24. Serkan İNCİ.............Yazıcılar........Yenice /KARABÜK

25. Yasin İNCİ................Yazıcılar.............MUŞ

26. Cavit ÇOLAK..............Yazıcılar........Gebze /KOCAELİ

27. Vedat TÜFEKÇİ........Demirciler........G.O.Paşa/İSTANBUL

28. İsmail YAŞAR.............Demirciler........Beykoz/İSTANBUL

29. Ahmet COŞKUN........Hocalar........Beykoz/İSTANBUL

30. Nuri AYDIN................Hocalar..............DENİZLİ

31. İsmail AKYILDIZ........Yazıcılar...........İZMİR

32. Mustafa AKYILDIZ........Yazıcılar.........BURSA

33. Naim AKYILDIZ…........Yazıcılar...........İRAN

34. Mustafa BOZKURT........Hocalar........Maltepe/İSTANBUL

35. Ömer MEMİŞ............Yazıcılar........Yenibosna/İSTANBUL

36. İsmail YAZICI........Yazıcılar........Rami/İSTANBUL

37. Ramazan TURAN........Seyitler........Fatih/İSTANBUL

38. Şevki YAZICI.............Yazıcılar........Çekmeköy/İSTANBUL

39. Mustafa KUTLU........Demirciler........Beykoz/İSTANBUL

40. Arif KARABACAK........Yazıcılar........Ümraniye/İSTANBUL

41. Hasan KEGAN...........Yazıcılar..............KÜTAHYA

42. Salih TALTINTEPE……Kalafatlar….G.O.Paşa/İSTANBUL

43. Mehmet Ali GÜLTEKİN........Kalafatlar........Fatih/İSTANBUL

44. Nizamettin YÜCEL.......Hocalar.............ANKARA

45. Hasan COŞKUN……..Hocalar……….İpsala/EDİRNE

46. Kadir KURUKAVAK.......Seyitler......Ümraniye/İSTANBUL

47. Okan KÖSE..................Yazıcılar.............ANKARA

48. Şevki KÖSEOĞLU........Yazıcılar........Kadıköy / İSTANBUL

49. Hikmet KÖSEOĞLU...........Yazıcılar.......... İZMİR

50. Ali COŞKUN..................Hocalar.............Pendik / İSTANBUL

51. Sümer GÜVEN.............Yazıcılar.........Kadıköy / İSTANBUL

52. Kamil AYDIN.............Hocalar........Beykoz / İSTANBUL

53. Nevzat YAŞAR.............Demirciler........KÜTAHYA

54. Resul COŞKUN..............Kayadibi........ KATAR

55. Murat KÖSE.............Yazıcılar........ Okmeydanı /İSTANBUL

56. Mustafa KÖSEOĞLU...........Yazıcılar.........İSTANBUL

57. İlyas YÜCEL............Hocalar........Gebze / KOCAELİ

58. Fahrettin BOZKURT............Hocalar........Panayır / BURSA

59. Yaşar ÇOLAK.............Yazıcılar........Çaycuma /ZONGULDAK

60. Nihat TÜFEKÇİ.............Demirciler...........Yenibosna / İSTANBUL

61. Mustafa YAZICI.........Yazıcılar.......Kılavuzlar Köyü/ KARABÜK

62. Remzi DENİZ...........Kayadibi……..... G.O.Paşa/İSTANBUL

63. İsmail GÖK..............Elikler……....Pendik / İSTANB UL

64. Mesut GÖK...........Elikler…….....Pendik / İSTANBUL

65. Ahmet GÜLTEKİN……....Hocalar......Alanya / ANTALYA

66. Fikret ÖZEN................Demirciler…….....İZMİR

67. Şakir ALTINTEPE……Kalafatlar….Güngören/İSTANBUL

BİR ZAMANLAR BÜRNÜK KÖYÜNDE

Bürnük Köyünde Bir Zamanlar......

.....1340 Rumi doğumlu babaannem Sare İNCİ' anlatırdı. " Şimdiki İl Merkezi olan Karabük henüz ondört hanelik bir köy iken, bölge insanları gibi köylülerimiz de bütün alış-verişlerini Safranboludan yaparlardı. Safranbolu tüm o yörenin ticaret merkeziydi. Akşamdan hazırladıkları arpa ve buğdayları , sabah ezanları okunmadan merkeplere ve katırlara sarar, ellerinde aydınlatma aracı olarak çıra , Elikler Mahallesi ile Aşçıoğlu Mahallesi arasındaki Kabaçam Mevkiini izleyerek erkenden Safranboluya varırlardı. Burada alış-verişlerini yapan köy halkımız , aldıkları ihtiyaç maddelerini yine yol arkadaşları olan hayvanlara sarıp tekrar aynı güzergahtan köyün yolunu tutar, yatsı namazı vakti köye ulaşırlardı"

.....Bürnük Köyümüzün Merkez Mahallesi olan Hocalar (Kemikler) Mahallesinin Cevizlik Mevkiinde Panayır kurulurdu. Tüm çevre köy halkı çoluk-çocuğuyla katılırdı. Panayırlar tam bir bayram havası içersinde geçerdi. Genelde yöresel kasaplar büyük ve küçükbaş hayvan keserler, köylü halkı da buradan kışlık et ve kıyma ihtiyaçlarını karşılarlardı. Bunun yanı sıra canlı hayvan satışları da olurdu. Kimi esnaflarımız giyim-kuşam getirir, bunları köylü halkımızın istifasına sunarlardı. Nadirde olsa az sayıda gelen oyuncakcılar köylü çocuklarının sevincine sevinç katardı. Bazen de Bürnük Köyü halkı komşu köylerin panayırlarına katılırdı.

...Tarlalar karasabanlarla sürülür, kağnılarla saplar(ekinler) harmanlara taşınır, yine öküzlerle çekilen düven ile saplar ezilir ve yaba adı verilen ahşap aletle tınar (sap ile tanelerinin ayırımı) savrulurdu.

.....Demir Çelik Karabük İşletmelerinin Servisi köyümüze günde üç (3) sefer yapardı. 08:00/16:00 servisleri çift yapılırdı. Son Durak olan Safranbolu'nun Çavuşlar Köyüne kadar 08:00/16:00 servisinde fabrika personeli ayakta giderdi. Öyleki Çavuşlar Köyü Köprübaşı Mahallesindeki işçi personeller, Yazıcılar Mahallesine kadar yayan gelirler ve buradan servise binerlerdi. (Köy ve mahalle sakinlerinden de olsa, fabrikanın kadrolu işçilerinin komşusu veya akrabası da olsa, tüm bunların dışında köyümüzün kendi öz halkından da olsa; fabrikanın kadrolu işçisi olmayıp, müteahhit işçisi veya taşerön firmalarının işçisi olduğu için genç delikanlılar karda-kışta, soğukta-yağmurda servislere alınmaz, şayet bir şekilde araca bindiyse eğer, yarı yollarda indirilirlerdi.)

....Bürnük Köyü İlkokulunda sabahlı - öğlenli eğitim görülürdü. Öğrenciler soğuğa ve kara kışa aldırmadan okula yayan giderler ve hatta o soğuk kış günlerinde Elikler Mahallesindeki öğrenciler eğitimlerini hiç aksatmazlardı. Bahar mevsimlerinde komşu köylerin okullarıyla anlaşıp "Ulupınara" pikniğe gidilirdi.

.....Araziler, tarlalar, bağlar, bahçeler ve yollar insan seliyle dolar taşardı. Tüm köy halkımız yaşlısıyla , genciyle, çoluğuyla ve çocuğuyla tarlalarında ve bahçelerinde toprakla uğraşarak geçimini sağlardı. Toprak köylünün en aziz dostuydu. Yollardan geçen köy halkı, toprakla güreşen insanlara "kolay gelsin"derdi. Ve böylece zor işlerden dolayı yorgun düşmüş halkımızın yorgunluğu biraz olsun giderilmiş olurdu.

....Uzun kış geceleri Köy Odalarında yaşlısı-genciyle çay sohbetleri yapılırdı. Ortada yanan kocaman odun sobasının etrafını saran köy halkı, soğuktan kızarmış ellerini ve yüzlerini oğuşturarak ısıtmaya çalışırdı. Bu sohbetlerde "körebe", "yüzük" gibi çeşitli oyunlar oynanır, hızını alamayan köy gençleri köy odasında futbol oynamaya kalkışınca odanın camları aşağıya iner ve içlerinden durumu iyi olan bir büyük ise hemen kırılan camların ölçüsünü alıp yeni camları taktırırdı.

...İçme ve kullanma suları köy çeşmelerinden karşılanırdı. Köy halkı hep beraber çeşmelere gider, doldurdukları su kaplarını yine hep beraber evlere taşırdı. Çeşmeye su doldurmaya gidecek olan genç köylü kızı mutlaka yanına bir arkadaşını alırdı. Yanında arkadaşı olmayan genç köylü kızı, tek başına çeşmeye suya gitmezdi.

.....Komşu köylerdeki düğün, dernek, mevlit ve cenazelere hep beraber yaya olarak gidilirdi. Kesinlikle uzaklığında ve havanın sıcak veya soğuk oluşundan şikayet edilmezdi. Bir gün gün öncesinden gidilecek saat kararlaştırılır, o saat geldiğinde köy halkı hep beraber yola koyulurdu. Öğle Namazı sonrası başlayan mevlit programı devam ederken, 16:00 / 24:00 vardiyasında Demir Çelik Karabük İşletmelerine işe gidecek olan personel için yemek hazırlanır ve "işe gidecek olanlar yemeğe buyursun" diye seslenilirdi

....Uzun kış gecelerinde genç kızlarımız, gaz lambalarının ışığı altında çeyizlerini hazırlar,yaşlı ninelerimiz ve babaannelerimiz, yaz mevsiminden toplanmış fasulyeleri kurumuş kabuklarından ayırırdı. Tüm bunlar olurken uygun bir yerde sabit duran gaz lambasının ışığı, odada çalışan köylülerimizin üzerlerine vurup, gölgeleri beyaz badanalı duvarlara nüksederken, çocuklar sanki gölge oyunu izlermiş gibi mutluluk içersin neşelenirlerdi.

....Ramazan ve Kurban Bayranları dört gün boyunca dolu-dolu yaşanırdı. Yedi mahallemizin altısında (Elikler Mahallesi hariç ) bayram yemekleri yenir, yaşlısıyla genciyle , köylüsüyle gurbetcisiyle sevinç içersinde sonuçlanırdı. Bazen de güreşler yapılır, güreşe merakı olanlar, kendilerini harmanların yeşil çimenlerine atardı.

.....Bayram Namazı sonrası hava müsait ise Cami Avlusunda, değilse cami içersinde halka yapılır ve tüm köylülerimiz halka yöntemini kullanarak bayramlaşırdı. Bayramlaşma sonrasında yüksek bir yere çıkan bir köylümüz - hatırlayabildiğim kadarıyla Kadı namıyla bilinen Yakup ARMUTÇU bu işi yapardı - bayram müddeti boyunca bayramlaşmanın sırasıyla hangi mahallelerde yapılacağını ilan ederdi. Köyümüzün tek bakkalı olan ve Deli Hasan olarak bilinen, aslında ismi Mehmet ÖZEN olan bakkalımız eski model jeep'i ile hemen caminin önünde şeker satardı. Satılan şekerlerden alan köylülerimiz yaya olarak evlerine dönerken, onları bekleyen mahalle çocuklarına şeker ikram etmek suretiyle gönüllerini alırdı.

.... Bazı mahallelerde yöresel kasaplar vardı. Komşulardan aldıkları büyükbaş hayvanları köyün merkezi bir yerinde keserlerdi. Etleri de köy meydanlarında mevcut olan dut ağaçlarına asarlardı. Köy halkı da bu mahalli kasapların kestiklerinden ihtiyaçlarını giderirlerdi.

....Yine uzun kış gecelerinde uzak - yakın komşular, ellerinde gaz yağıyla yanan fenerlerle birbirlerine oturmaya giderlerdi. Bu misafirlikte mısırlar patlatılır, çaylar içilirdi. Bazen de yöresel olarak ifade edilen "bandurma (bandırma )'lar yenirdi. Bandurmalar ekseriyetle kümes hayvanı olan kaz'ların yağından yapılırdı.

...Yağmurların yağmadığı veya az yağdığı halde tarlada ve bahçedeki ürünlerin iyice yetişemediği zamanlarda, çevre köylülerle birlik ve beraberlik içersinde, bölgemiz için çok kuvvetli öneme haiz olan "Ulupınarda" Yağmur Duası yapılırdı.

...Çocuk sahibi genç kadınlar, hazır bezler icat olmazdan evvel, bebelerinde kullandıkları yıkanabilir bezleri, kendilerinden daha büyük köylü kadınların kazanlar kaynatarak çamaşır yıkadıkları "çamaşırlıkta" yıkamaları ne mümkün!.. Genç anneler, o kara kış gününde, o soğuk suyun şiddetine meydan okurcasına , dışarıda , hemde akan suyun ayağında ancak yıkayabilirlerdi bebelerinin bezlerini. İşte tabiki "Cennet annelerin ayağı altındadır". Anneciğim rabbim senden razı olsun. Seni cennetine koysun..(amin)

...Köyümüzün Yazıcılar Mahallesinde "Yılancık Ocağı" vardı. Hastahanelerde derdine derman bulamayan vatandaşlarımız "Yılancık Ocağına" yıkanmaya gelirlerdi. "Kadı" namıyla bilinen rahmetli Yakup ARMUTÇU ve eşi ( Kadı Karısı), gelen misafirleri ellerinde mevcut olan yılan kafası ve buna benzer şeylerle yıkarlardı. Yaz mevsiminin yaşandığı günlerde tüm köy halkı gibi rahmetli Yakup amca ve eşi de bahçeye çalışmaya gittiklerinden gelen hasta misafirler,yolu uzak olan bahçeden acele gelmeleri için mahalle çocuklarından çağırmalarını rica ederlerdi. Bazen de çocuklara bahçeye gidip çağırmalarına karşılık harçlık verirlerdi. O zamanın parasıyla her ne kadar verirlerse de mahalle çocukları o kadar mutlu olurlardı ki.

....Yazıcılar Mahallemizde Nalbantoğlu Halil Efendi (Halil ÇOLAK) nalbantçılık yapardı. Bürnük Köyü ile çevre köy sakinlerinin sahip oldukları at, eşek ,katır ve bazen de koşum öküzlerinin ayaklarına nal çakardı. Namı her tarafta meşhur olmuştu. Halil Efendiden sonra çocukları birazcık devam ettirdilerse de, onların da şehire yerleşmeleri sonucu, köylünün işi görülsün babından komşuları Mustafa YAVUZ devam ettirmektedir. Zaten nal çakılacak pek pazla hayvan da kalmış değil.

....Atlarla veya katırlarla "bolbolcu"lar gelirdi. Bolbolcuların geldiği gün köy çocuklarının bayramı olurdu. Bolbolcular o günlerin seyyar bakkalıydı. Halkın ufak - tefek ihtiyaçlarını giderirlerdi. Ta ki köy çocukları, hayatlarında leblebiyi ilk defa bolbolcularda görmüşlerdir. Yanlarında zamanına göre basit oyuncaklar getirir, çocuklara yumurta karşılığında satış yaparladı. Köy halkından eskimiş naylon ayakkabı veya eskimiş yün çorap gibi şeyler alırlardı.

.....Çadırlarını köyün kenar yerlerine kuran "elekçiler" vardı. Elekçiler ekseriyetle yaz mevsimlerinde gelir, köylünün hasat mevsiminde kullanacağı "kalbur" ve "gözer" gibi buğday ve arpa ayırımı işlerinde kullanılan el aletlerinin tamirini yaparlardı. Nadir de olsa köy halkının ihtiyacı olan binek ve nakliye aracı "tek tırnaklı" hayvanların satışını yaparlardı. Elekçiler'in köyde kaldıkları süre içersinde mutlaka köy halkının tavuk, kaz, veya hindilerinden kayıplar olurdu.

...Köy halkının her türlü ev işlerinde kullandıkları bakır kapları kalaylayan "kalaycılar" gelirdi. Kalaycılar Köy Odasının uygun bir yerine ocaklarını kurar, ateşte erittikleri kalay ile halkın bakır kaplarına kalay kaparlardı. Bir mahallenin kalaylanacak bakır kapları bitmeden başka bir köye gitmezlerdi.

.....Kalafatlar Mahallesinde ikamet eden - bir köylünün evinde kalan - "gavur" lakaplı dişçi vardı .Köylü vatandaşların dişlerini uygun fiyata yapardı. "Gavur Dişçi" zamanında Yazıcılar Mahallemizin güney kısmında bulunan "Beşikkırı" namıyla bilinen mevkiinde gece yarılarında hareketli ışıklar görülür, anlaşılamayan konuşma sesleri gelirdi. Sabah olup da çocuklar hayvan otlatmaya gittiklerinde , arazinin muhtelif yerleri kazılmış ve kazılan yerlerin içinde kaya mezarlarının olduğuna şahit olurlardı.

..... Pilli Radyo ve Teyplerle zamanın gençleri köy halkına ücretsiz müzik ziyafeti verirlerdi. Radyo ve teyplerin pilleri ancak bir veya iki gün dayanırdı.

.....Henüz elektiriğin olmadığı dönemlerde köylü vatandaşlarımız, binek hayvanlarına sardıkları buğday ve arpalarını öğütmek için çevre köylerdeki Su Değirmenlerine giderdi. Hatta şiddetli kış mevsimlerinde suları donmayan ve "karasu" diye tarif edilen suların çalıştırdığı değirmenler tercih edilirdi.

.....Köylülerimizin tarımda kullandıkları kağnı, karasaban, düven, boyunduruk, yaba, tırmık, anadut gibi çeşitli tarım aletlerini yapan ve çevre yörelere nam salmış harikulade ustalar vardı. Bu ustalarımızın elleri o kadar maharetliydi ki; onlardan başkaları, bunları bırakın yapmayı, tamiratını da beceremezlerdi.

....Kandil Geceleri, Üç Ayların ilk günü gibi mübarek gün ve gecelerde akşam namazından sonra Köy Odasında topluca yemek yenirdi. Her ev sakininden bir veya iki kişi kendi yemeklerini getirmek suretiyle katılırdı. Sofrada en baş yemek "helva "idi. Yan sofradaki komşular bir yan taraftaki sofranın helvasını kimseye çaktırmadan alma ve kendi sofrasına koyma gayreti içine girerdi. Yemek esnasında türlü şakalaşmalar yaplırdı. Hatta ceket ceplerine dolma bırakmakta bu şakalardan biriydi. Yemek sonrası kalan malzemeler eşit şekilde komşuların yemek tepsilerine bırakılrdı.

.....Ovacık ve köylerinden Karabük istikametine çalışan tüm arabalar - henüz çay yolu yokken - köyümüzden geçerdi. Şehir merkezine gidecek vatandaşlarımız, Ovacık, Boyalı ve Ganibeylerden gelen dolmuşlara binmek için daha güneş doğmadan Çavuşlar Köyü Akyazı mevkiinden geçecek olan araçların far ışıklarını gözlerdi.

..... Tüm Mahalle ve Çevre Köylülerinin katıldığı sürek avları yapılırdı. Bu avlarda genellikle domuz avlanırdı. Domuzu vuran köylülerimiz kuyruklarını kesip, şehirdeki bir resmi merciiden domuz kuyruğu başına bir miktar mermi alırdı.

.....Elikler Mahallesinden Muharrem, tüm mahallelerdeki düğün, dernek ve bayram gibi büyük merasimlerde çay işlerine bakardı. Çay işleri ondan sorulurdu. Bazen de mevsimine göre kanlıca mantarı, aluç, armut veya aşlak (meyve fidanı) getirir, köy halkına satardı.

.....Henüz köy veya mahalle camiilerine resmi kadrolu imamların verilmediği yıllarda sözü dinlenen bir kaç köylü atlara binerek yakın veya uzak köylere giderek, imamalık yapabilecek selahiyette olan "yerel imamları"köyde imamlık yapmaya ikna ederdi. Müddeti belli olmayan imamlık vazifesi esnasında köy çocukları da hocaefendiden ders alırlardı. Köy Odasında kalan yerel imamların yakacak ve yiyecek ihtiyaçları köy halkı tarafından karşılanırdı. Sırasıyla halk köy adasına üç öğün yemek çıkarırdı. Bunu fırsat bilen bazı uyanık köylüler de imama eşlik etme bahanesine bedavadan karnını doyurudu.

.....Her mahallenin bir futbol takımı vardı. Hatta bizim mahalle olan Yazıcılar Mahallesinin askerliğini yapmamış gençlerden oluşan "Genç Takımı" ve askerliğini yapanlardan oluşan "İhtiyar Takımı" olmak üzere iki takımı vardı. Tabi ki buna önderlik eden Mahalle Camimize yeni atanan Bilal ÖZEN Hocaydı. İkindi namazını kılan tüm cemaat, köyün kenar arazilerinde kendi imkanlarımızla yaptığımız sahalara top koşturmaya aşk ve şevkle giderdi. Bilal ÖZEN Hocaefendi zamanında Mahalle Camimizde, mahallemiz yirmi hane olmasına rağmen kırk-kırkbeş kişilik cemaat olurdu.

.....Toprak ve saman belli bir oranda suyla karıştırılarak harç yapılr ve bunlardan Kerpiç Tuğlalar imal edilirdi. Kerpiç Tuğlaların belli ölçülerde imal edilebilmesi için tahtadan kalıplar kullanılırdı. Bu tahta kalıplar düz bir zemine yerleştirilir, üzerlerine toprak harç dökülür, üst kısmı düzlenerek kurumaya bırakılırdı. Şekli bozulmayacak kadar kurumuş olan kerpiç tuğlanın kalıbı hemen bir sonraki işlemde kullanılmak üzere tuğlaya zarar vermeden alınır ve bir sonraki işlemde kullanılrdı. Düz zemin üzerine yeteri kadar dökülen kerpiç tuğlalar gözlem altında olmak şartıyla kurumata terkedilirdi. Kuruyan tuğlalar köylü vatandaşlarımızın her türlü duvar ve yapı işlerinin vazgeçilmez elemanlarıydı.

..... Evlerde süpürgeler imal edilirdi. Bahçelerde ekilen ve yetiştirilen süpürge otlarından süpürgeler yapılırdı. Güz Mevsiminde toplalan süpürge otları kurumaya bırakılır, kuruyan bu süpürge otları süpürge imalatını bilen yaşlı bir kadın tarafından kendi alet ve edevatlarıyla kimin ihtiyacı varsa o evde imalatına başlanır ve imalat tamamlanıncaya kadar o evde misafir kalırdı.

....Merkez mahallemizde yatılı Kur'an Kursu vardı. Kursumuzda eğitim gören seksen (80) kadar çocukların her türlü gıda ihtiyaçları çevre köylüler tarafından karşılanırdı. Öğrencilerimiz kendi köy halkının çocukları olmayıp uzak-yakın tüm çevre köylülerin çocuklarıydı.

....Ramazan Davulcusu yerine Ramazan Tenekecisi vardı. Kendine güvenen bir delikanlı Ramazan Ayında halkımızı teneke çalarak sahura kaldırıdı. Ramazan Ayı boyunca davul niyetine kullandığı on kiloluk zeytin yağı tenekesi vurulacak tokmak yeri kalmamış şekliyle bir daha kullanılmamak üzere çöplüğe atılırdı. Ve yapılan bu Ramazan Tenekeciliği işinden delikanlımız ücretini de alırdı.

Editörün Notu: Yaşımın yettiği, aklımın erdiği kadarıyla bilebildiğim ve hatırlayabildiklerimi nostalji babında yazmaya çalıştım. Şayet sizin de bildikleriniz, hatırladıklarınız varsa lütfen iletmenizi istirham ediyorum.

Mehmet İNCİ

TÜRK HALK HEKİMLİĞİNDE OCAKLIK GELENEĞİ

KARABÜK VE SAFRANBOLU'DAKİ OCAKLAR

1. Çizdirme Ocağı:

Safranbolu'nun Navsaklar Köyünde bulunan bu ocağa,vücudunda kabarcık çıkanve vücudunun belli yerleri kızaran hastalar gelir. Ocakçı Kadına göre bu hastalığın sebebi,nazar ve iç sıkıntısıdır. Ocak sahibi bir eline yedi çift, diğer eline de tek arpa tanesi alır.Bu arpaları ikişer gruplar halinde yaranın üzerinde gezdirir. Sonra kalan tek arpayı da yaranın üzerinde dolaştırır. Bu işlemi yaparken sürekli ihlas ve fatiha surelerini okur. En sonunda da "bu el bizim elimiz değil, Fatma Anamızın eli, dili. İnşaallah geçer" der. Daha sonra bu arpa taneleri, kuruması için evin ocağının bir tarafına konur. İnanışa göre arplar burada kurudukça hastalıkta kuruyacak ve iyileşecektir. Bu işlemler belli aralıklarla üç defa uygulanır. Eğer hastalık iyileşmezse "bu bizim ocağın hastalığı değil" denilerek başka bir ocağa gönderilir.

Bu hastalığn başka köylerde ismi "diş kiri"dir. Aynı tür hastalıkların tedavi edildiği bir başka ocak da Üçbölük köyünün Bağcılar Mahallesinde bulunur. yapılan işlemler hemen hemen o köyde de aynıdır.

2. Köstebek Ocağı:

Safranbolu'nun Karıt köyünde bulunur. Bu ocakta, vücutta çıkan

kabarma ve şişmeler, çıbanlar, içerden gelen yanma, kaşıntı gibi hastalıklar tedavi edilir.

Bu kaşıntılar dürtme şeklinde olduğundan bu isim ile anılır. Bu ocaklık işlemlerini
Hayriye Ekşioğlu1 isminde bir kadın yürütür. Bu hastalık dişi ve erkek olmak üzere iki
gruba ayrılır. Hastalığın dişi olması demek, hastanın vücudunda oluşan çıban sayısının
fazla olması demektir. Çıban tek ise hastalığa erkek adı verilir.
Tedavi şu şekilde yapılır: Çıban, kesilmeden önce bıçakla çizilir ve üzerinde

yumurta gezdirilir. Evin ocağından alınan kül, yaraya sürülür. Bu işlemler yapılırken

kadın, sürekli içerisinden dua okur. Sonra bu yumurtayla beraber hastaya biraz da kül

verir. Bu yumurtayı herhangi bir tarladaki köstebek yuvasına gömecektir. Külü ise yedi

gün ocakçının tarif ettiği şekilde yaraya sürecektir.

Ayrıca hastaya perhiz yapması tembihlenir. Acılı yiyeceklerden uzak durması ve

yarasına su sürmemesi söylenir.

Safranbolu’nun Konarı köyünde de köstebek ocağı bulunur. Bu ocakta vücuttaki

sivilceler ve kızarıklıklar tedavi edilir. Bu hastalara ocaktan sulu kül yalatılır.

Yine aynı köyde bulunan Kabir Sultan Türbesi sayesinde köyün tarlalarına köstebek

gelememektedir. Tarlalarına köstebek gelmesini istemeyen civar köylüler bu türbe

etrafından aldıkları toprağı beraberlerinde götürürler ve tarlalarına serperler.

3. Kemreleme:

Kemre veya kêmire, hayvan gübresi manasındadır. Vücutta meydana

gelen kabarıklıklar ve kırmızılıklardan dolayı hasta sürekli kaşınır. Bu kırmızılıkların ve

kaşıntının gitmesi için muhakkak bir ocağa gidilmelidir. Tedavi şu şekilde yapılmaktadır: İlk önce ocaklı kadın abdest

alır. Daha sonra atalardan miras kalan herhangi bir nesneyi eline alır ve yaraya sürmeye

başlar. Bunu takiben hayvan ağılından alınmış kuru, toz halindeki gübreyi (daha ziyade

küçük baş hayvan gübresi makbuldür)bir kalbura koyar ve hastayı yarı çıplak hale

getirerek hastanın üzerinden eler. Bu işlemi yaptıktan sonra "Bismillahirrahmanirrahim,

el benden sebep senden, inayet Allah'tan, benim elim değil Fatma anamızın eli, hayırlı

şifalar versin" diyerek nazar duasını okur. Bu hastalığa sebep olarak Ocakçı kadın, iç

sıkıntısını veya nazarı göstermektedir.

Bu hastalığın bazı yörelerde adı "küpürleme"dir. Bazı ocaklarda hasta, yarısına

kadar soyularak merdivenin altına oturtulur ve etraftan alınan küpürlerle (toz) tedavi

edilmeye çalışılır.

4. Kurşun Dökme:

Kurşun,

hastadan nazarı gidermek için dökülür. Bir kurşun çanağına konulan kurşun, ateşte eritilir.

Suyun altına süzek konulur. Hasta yatırıldıktan sonra üzerine bir çarşaf örtülür. Eriyen

kurşun, soğuk su konulmuş bir kabın içerisine başından başlayarak gövde ve ayaklarında

gezdirilerek üç defada dökülür. Suyun içinde kurşun hangi şekle girmişse ona göre yorum

getirilir. Bu su dolu kabın içine bıçak, makas, şiş, tarak konulur. Daha sonra:

Allah'ım şişle şişledim

Bıçakla kestim

Anahtarla açtım

denerek nazar duası okunur. Kurşun dökülen suyla hastanın yüzü, elleri ve ayakları

ıslatılır. Bu işlemler bitince hastaya camdan dışarıya doğru bakması söylenir. Bundaki

amaç, hastalığın camdan dışarı doğru çıkıp gitmesini sağlamaktır.

Bazı yerlerde bu su, hava kararınca kaşıkla cin-perilerin dolaştığı yerlere dökülür.

Kurşun parçaları da üç yol ağzına atılır. Bu işlemleri yapan kişi arkasına bakmadan

oradan uzaklaşır.

5. Sarılık Ocağı:

Ocaklı kadına göre sarılık hastalığı, korkudan kaynaklanmaktadır. Hastalığın

belirtileri, gözlerde ve ellerde sararma, idrarda kırmızılık ve halsizliktir. Fatma Oğuz tedaviyi

şöyle yapar: İsmini vermediği güzel kokulu bir otu kaynatır ve hastaya biraz içirir. Hasta,

üzerine bıçak konulan bir ekmek sacının üzerine çıkar ve bıçağa basar. Bu şekilde dururken

daha evvel kaynatılan bir kap su başından aşağı dökülür. Bundan sonra hasta birkaç gün

banyo yapmamalıdır. Bu tedavi sonuç vermezse hastaya doktora gitmesi söylenir.

Bir başka sarılık ocağı da Safranbolu'ya 20 km uzaklıkta bulunan Üçbölük köyünün

Bağlıca mahallesindedir. Burada bu ocak Ahmet Karaibrahimoğlu tarafından yürütülür.

Burada farklı olarak, hastanın üzerinden hayvan ağılından alınan gübre elenir. Bu

esnada çeşitli dualar okunur.

Safranbolu Akçasu Uzun Kır mahallesinde Nuhların Gülsüm adındaki bir kadın da

sarılık hastalığını, hastaları küllü su ile yıkayarak tedavi etmektedir.

6. Kırk Basması:

Yine Fatma Oğuz tarafından yürütülen bu tedavi de yeni doğum

yapmış, henüz lohusalık dönemindeki kadınların çocuklarıyla ilgilidir. İki loğusa kadın

kırk gün geçmeden evvel birbirlerini çocuklarıyla beraber görürlerse ve içlerinden

"acaba çocuğumu kırk basar mı" şeklinde bir şüphe geçirirlerse muhakkak çocuklardan

birini kırk basar. Kırk basan çocuk, diğer çocuklardan farklı olur. Kafası vücuduna

oranla biraz daha büyür ve çok zayıf kalır, gelişimini tamamlayamaz.

Böyle durumlarda aileden birisi, çocuğu ocağa götürür. Ocaklı kadın, kendi

ocağından aldığı külü ılık suyla karıştırıp bir tülbentin üzerinden çocuğun üzerine döker.

Tülbent sayesinde suyun içindeki kül süzülmüş olur. Böylece kül, kıla dönüşür."İnayet

Allah'tan" diyerek tülbentin içinde toparlanan kül akarsuya atılır. Bu işlemler

tamamlandıktan sonra çocuğa nazar duası okunur.

Safranbolu çarşı kesiminde bu tür hastalıklara maruz kalan çocuklar eski hamama

götürülür ve orada "mühürlü kurna" adı verilen bölümdeki su ile çocuklar yıkanır. İki

loğusa kadın çocuklarını kırk basmaması için birbirlerine iğne alıp verirler.

7. Yılancık Ocağı

Hasan Arık vücutta çıkan yılan şeklindeki kabarcıkları tedavi eder.

İlk önce yılan şeklindeki kabarcığın boyun kısmından yorgan iğnesiyle üç damla kan alır.

Aldığı bu kan ile yılan şeklindeki kabarcığın üzerine yılan şekilleri çizer. Bu işlemi kan

bitene kadar devam ettirir. Bu sırada üç defa Ayet'el Kürsi ve 11 defa İhlas suresini okur.

Safranbolu Konarı köyünde de yılancık ocağı bulunur. Bu ocak Kolağasıgilin Fatma

tarafından devam ettirilmiştir. Buraya gelenlere ocakta kül yalatılır ve bu ocakta

hastaların hastalıklı yerlerine yılancık taşı yapıştırılır. Burası sadece tespit ocağıdır.

Kendisinde yılancık tespit edilen hasta Karabük Bürnük köyündeki ocağa gönderilir. Yılancık Ocağı rahmetli Yakup ARMUTÇU ve eşi rahmetli Hatice Ana tarafından sürdüre gelmiş, onlarda rahmetli olunca bir yakın komşuları Yılancık Aletlerini alarak bu ocağı devam ettirmektedirler. Aynı zamanda da Bürnük Köyü Kalafatlar Mahallesinde de bu ocak sürdürülmektedir.

8. Gidegen Ocağı:

Hatice Yermek deride meydana gelen kabarma, yara ve

kızarıklıkları ocağında tedavi etmektedir. Ayrıca içten gelen alerjik hastalıkları da

tedavi eder. Tedavi şu şekilde yapılmaktadır: Ocaklı kadın önce kendi kendine dua eder.

Sonra ılık su, kendi ocağından getirdiği temiz, beyaz bir kül ve bir kurşun kalem ile

tedaviye başlar. Kalemi su ile ıslatıp yaralı yerleri çember içine alır. Ve kalemle bu

yerler üzerinde çizikler oluşturur. Sonra yaralı bölgeleri kül ile ovar. Tedavi bittikten

sonra hastaya turşu ve acı şeyler yememesi tembihlenerek hasta gönderilir.

9. Tatar Kurdu Ocağı:

Emekli öğretmen Bayram Yıldırım tarafından devam

ettirilen bu ocakta, karın ağrısı çeken hastalara bakılır. Karnı ağrıyan hastanın belden

yukarısı soyulur. Yufka açılan sofra (yaslağaç) alnına dayanır. Tedaviyi yapan kişi

pamak atma yayını (dokuma yaparken kullanılan alet) eline alarak oklavayı ok gibi

yayın kirişine gerer ve hastaya doğru atıyor gibi yapar. Yanındaki insanlar , ne

vuruyorsun diye sorduklarında, "tatar kurdu vuruyorum"der. Yanındakiler vuramazsın,

deyince, vurdum gitti diyerek oku yaydan fırlatır. Oklava yaslağaca tak diye iner. Bu

hareketler hastanın dört tarafında yapılır. Ocaktan alınan kül, yaslağaçtan alınan hamur

kazıntısı bir bardak suya konulur ve karıştırılır. Bu su okunduktan sonra hastaya içirilir.

Hasta da yanında getirdiği yumurtayı ocaklı kadına verir ve dua eder.

10. Alazlama:

Yine tatar kurdu ocağına vücudunda çıban çıkmış veya herhangi bir

uzvu şişmiş hastalar gelir. Tedavi yapılacak yerin üzerine miras kalmış bir kilim ya da

bir çul serilir. Üzerine de ip kıtığı (pamuk ipi) konulur. Çırayla bu ip kıtığı yakılır. Sıcaklığı

hastayı rahatlatır. Katran, tereyağı, bal mumundan merhem yapılır. Bu merhem yaranın

üzerine sürülür. Artan merhem de hastaya verilir. Tedavi sona ermiş olur.

Sonuç

Günümüzde batıl inanç, hurafe olarak adlandırdığımız her inanışın, pratiğin temeli

binlerce yıllık Türk kültürüne, mitolojsine, ritüellerine dayanmaktadır. Yukarıda Türk

inanç sistemini nelerin oluşturduğunu saymıştık. Safranbolu’da ve diğer Türk illeri

arasında, adı geçen inanç sistemi, ya tamamen ya da kısmen değişerek varlığını

sürdürmektedir. İncelediğimiz on ocakta gördüğümüz hep, ocaktan alınan kül, su, demir,

kurşun, ateş gibi nesnelerdir. Bunlara yukarıda kült ya da iye adını vermiştik. Halk,

hastalığını tedavi etmek için bu iyelere müracaat etmekte ve onlardan medet ummaktadırlar.

Eskiden hastalıkları nasıl kam/ozan/baksı tedavi ediyor ise bu gün de onların yerine aynı

yöntemlerle bu tür hastalıkları “ocaklı”adını verdiğimiz kişiler tedavi etmektedirler.

Kaynak: Eyüp AKMAN; Kastamonu Üniversitesi Eğitim Fak. İlköğretim Bölümü

Vefat Edenler

1. Bürnük Köyü

Yazıcılar Mahallesi

sakinlerinden

Hacı Hüseyin AKYILDIZ

(Laz Hacı)

25 Nisan 2010 günü

İzmir'de vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

26 Nisan 2010 günü

Yazıcılar Mahallesinde

defnedilmiştir.

Mevlam rahmet eylesin.

2. Bürnük Köyü

Yazıcılar Mahallesi

sakinlerinden

Sare İNCİ

(Babaannem)

09 Eylül 2010 günü

Ramazan Bayramı'nın

Birinci Günü

Vefat etmiştir.

Merhume Babaannemin

cenazesi

aynı gün

İkindi Namazından

sonra Köyümüzde

defnedilmiştir.

Mevlam Babaanneme

rahmet eylesin.

Makamını cennet eylesin..

.......Amin......

3. Bürnük Köyü

Kalafatlar Mahallesi

sakinlerinden

Osman ORHAN

(Gabaklı Osman)

18 Kasım 2010 günü

vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

19 Kasım 2010 günü

Kalafatlar Mahallesi

kabristanlığına defnedilmiştir.

Mevlam rahmet eyleyip.

yakınlarına sabr-ı cemil

ihsan eylesin..

4. Bürnük Köyü

Hocalar (Kemikler)

Mahallesi sakinlerinden

Hacı Mustafa ATALAY

07.12.2010 günü

vefat emiştir.

Merhumun cenazesi

08.12.2010 günü

Hocalar (Kemikler)

Mahallesi kabristanlığına

defnedilmiştir.

Mevlam

rahmet eylesin.

Sevenlerine sabır versin..

5. Bürnük Köyü

Kalafatlar Mahallesi

sakinlerinden

Hacı Ayşe BOSTANCI

31.12.2010 gün

vefat etmiştir.

Merhumenin cenazesi

01.01.2011 günü

Kalafatlar Mahallesi

kabristanlığına

defnedilmiştir.

Mevlam

rahmet eylesin.

6. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesi

sakinlerinden

Hacı Ahmet ÇINAR

(Saka'nın Ahmet)

03/02/2011 tarihinde

vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

Demirciler Mahallesi

Kabristanlığına

defnedilmiştir.

Mevlam

rahmet eylesin.

7. Bürnük Köyü

Seyitler Mahallesinden

Hacı Mustafa TOKER

23.02.2011 günü

vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

24.02.2011 günü

Seyitler Mahallesi

kabristanlığına

defnedilmiştir.

Mevlam rahmet eylesin.

8. Bürnük Köyü

Kayadibi Mahallesinden

Veli DENİZ

27.02.2011 günü

vefat etmiştir.

Mevlam rahmet eylesin.

9. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesinden

Hacı Zühtü YAŞAR

08.03.2011 günü

vefat etmiştir.

Mevlam rahmet eylesin.

10. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesinden

Uzun Süredir

İstanbul' da

ikamet eden

Mehmet ERDOĞAN

(Bakkal Hüseyin'in Kardeşi)

19.03.2011 günü

vefat etmiştir.

Mevlam rahmet eylesin.

11. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesi

sakinlerinden

Hüseyin KUTLU

5/04/2011

günü vefat etmiştir.

Mevlam rahmet eylesin..

12. Bürnük Köyü

Yazıcılar Mahallesinden

Karabük Merkez'de

ikamet eden

Şakir GÜVEN'in oğlu

Mutafa GÜVEN

23/06/2011 Günü

vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

Yazıcılar Mahallesindeki

aile kabristanlığına

defnedilmiştir.

Mevlam rahmet eylsin.

13. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesi

sakinlerinden

Mehmet TÜFEKÇİ

(Neylon & Tevatir Mehmet)

08/06/2011 günü

vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

09/07/2011 günü

Demirciler Mahallesi

Kabristsnlığına

defnedilmiştir.

Mevlam rahmet eylesin.

14. Bürnük Köyü

Kalafatlar Mahallesi

Sakinlerinden

Ali İNCİ

(Ömer İNCİ’nin abisi)

22/07/2011 günü

Vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

23/07/2011 günü

Kalafatlar Mahallesi

kabristanlığına

defnedilmiştir.

15. Bürnük Köyü

Hocalar ( Kemikler )

Mahallesi sakinlerinden

Yusuf ÖZEN

Ekim 2011' de

vefat etmiştir.

Mevlam rahmet

eylesin.

16. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesi

sakinlerinden

Zeki ÖZDEMİR'in eşi

Şerife ÖZDEMİR

20/10/2011 günü

vefat etmiştir.

Mevlam rahmet

eylesin.

17. Bürnük Köyü

Elikler Mahallesi

sakinlerinden

Hasan İNCİ

09/11/2011 günü

vefat etmiştir.

Merhumun cenazesi

Elikler Mahallesi

kabristanlığına

defnedilmiştir.

Mevlam rahmet

eylesin..

18. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesinden

Abdi ORHAN

24/12/2011

tarihinde

vefat etmiştir.

Murhumun cenazesi

25/12/2011 günü

Demirciler Mahallesi

kabristanlığına

defnedimiştir.

Mevlam rahmet

eylesin.

19. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesi

Sakinlerinden

Merhum Hacı Zühtü’ nün eşi

Pakize YAŞAR

27/01/2012 günü vefat etmiştir.

Merhumenin cenazesi

28/01/2012 günü

Demirciler Mahallesi

Kabristanlığında defnedilmiştir.

Mevlam rahmet eylesin.

20. Bürnük Köyü

Demirciler Mahallesi

sakinlerinden

Sadika ÖZKAN

19/02/2012 günü

vefat etmiştir.

Merhumenin cenazesi

Demirciler Mahallesinde

toprağa verilmiştir.

Mevlam rahmet eylesin..

BÜRNÜK KÖYÜ

Bürnük Köyü Karabük'ün Merkez İlçesine bağlı bir köydür. Yazıcılar, Demirciler, Hocalar, Seyitler, Kalafatlar, Kayadibi ve Elikler Mahallesi olmak üzere yedi ayrı mahalleden oluşmaktadır.
Bürnük Köyü ismini, Eski Türk Boylarından aldığı rivayet edilmektedir. Horasan Evliyalarından bir grup gelerek bölgeye yerleşir. İsminin Şeyh Veli Faki olduğu söylenen köyün kurucusunun kabri Yazıcılar Mahallesi Kabristanlığında bulunmaktadır. Sırf bu zata hürmet ve dua amacıyla Ramazan ve Kurban Bayramları ziyaretlerine Yazıcılar Mahallesinden başlanırdı. Merkez Mahalle olan Hocalar Mahallesinde topluca kılınan Bayram Namazlarından sonra cemaat dağılmadan Yazıcılar Mahallesinde metfun bulunan köyümüzün kurucusu olan Şeyh Veli Faki Hazretlerinin kabrine gider, topluca dua eder, sonrada en yakın olan Yazcılar Mahallesinde bayram Ziyaretlerine başlardı. Şimdilerde ise bu gelenek unutulmuş ve hatta terk edilmek üzeredir. Arada bir bazı köy halkı tek başlarına da olsa bu geleneği sürdürmeye çalışmaktadırlar.
Köyümüz Merkez İlçeye 20 km uzaklıktadır. Yolu asfalttır.
Eskilerde köy halkı geçimini tarımdan ve hayvancılıktan sağlasa da, şimdilerde bu uğraşlar sekteye uğramıştır. Halkımızın ekseri çoğunluğu işçi emeklisidir. Gençlik geçim sıkıntısı gibi çeşitli nedenlerle büyük şehirlere yerleştiğinden tarım ve hayvancılık sönmek üzeredir.

ANILARIM....

Bir zamanlar Bürnük Köyü İlkokulunda sabahçı ve öğlenci talebeler vardı. 100-120 öğrenci olduğundan mevcut iki sınıfa sığmazdık. Daha sonraları üçüncü bir sınıf ilave ettiler. Yine de sınıfın birisi öğlenci olurdu. Tam gün eğitim olduğunda ta Yazıcılar Mahallesine Öğle Yemeğine giderdik. Bazen de annelerimizin, bizlerin uzun yol yürümelerine gönlü razı gelmez,iki dilim ekmek arasına o zamanların meşhur mu meşhur!! sana yağını sürer, sabahtan çantamıza yerleştirirdi. O zamanlar okulumuzun temizliğini kendimiz yapardık. Bazen hocalar temizliğe bizleri tek bırakırdı. Bizlerde temizlik sonrası köye tek başına dönmeye korkardık. Babamın öğretmenlere söylemesi sonucu artık aynı mahallede oturan öğrenciler beraber temizliğe kalır ve dönüşü de güle - oynaya yapardık. Şahin KOLCU isimli öğretmenin 1975-76 model Ford Minibüsünü okul bayırına doğru az iteklemedik. Muğlalı Mehmet Öğretmen'den file örmesini bile öğrendik. Meğer ki o zamanlar file modaymış. Köyde yaşayan biz köylü öğrenciler bile öğretmenimiz vasıtasıyla modayla hemhal olmuşuz. Samsunlu Hüseyin Öğretmen suratımıza bir tokat attığında beş parmağının izi -imzası- beş gün kendini ıspatlardı. Sezsiz ve sakin Giresun'lu Salim Öğretmenimiz vardı.
Ne yazık ki okulumuza sadece seçimlerde gider ve seçimlerde görür olduk. 2007-2008 Yaz Tatili Sezonunda çocuklarımı özellikle eski okuluma götürdüm. Çocuklarım köy okulunu tanısınlar, bilsinler diye. Büyük oğlum "Baba bu mu senin okuduğun okulun? Ne kadar küçük ne kadar bakımsız ve her tarafı örümcek bağlamış." dedi. Kapıları pencerekeri kırılmış. Kendi okuduğu okulla mukayese edip kafasında köy okulunun eski halini canlandırmaya çalışıyor. Bir zamanlar köyümüzün eğitim yuvası ne hale gelmiş. Tabi bunda o binanın bir suçu yok.
O zamanlar köyümüze DÇ Fabrikasının servisi üç vardiya çalışırdı. Köyümüz bölgesinin en canlı ve örnek köyüydü. Zamanla iş bulmada sıkıntı çeken genç nüfus, başının çaresine bakma gayesiyle soluğu büyük şehirlerde aldılar. Tabiki genç nüfusun olmadığı yerde çocukta olmaz öğrenci de.
Okula giderken Demirciler Mahallesinden Uzun Mehmet'in köpeğinden geçemezdik. O mübarekte tam yolun ortasında yatar, bizlere korku dolu dakikalar yaşatırdı. Öğretmen "niye geç kaldınız"? diye sorduğunda Duman isimli köpekten geçemediğimizi söylerdik. Kendimizden kaynaklanan gecikmeleri bile Duman'a bağlamış, onun yüzünden geç kaldığımızı belirtirdik.
.....Ve şimdi hepsi birer yaşanmış mutlu anılar olarak yüreğimizde saklı. Yeri ve zamanı geldiğinde masalsı bir atmosfer halinde - köy okulu havasını yaşamayan - çocuklarımıza analtılacaktır.

Bir zamanlar Bürnük Köyü İlkokulu Öğrencileri olarak, "çevreci" Şahin KOLCU Öğretmenin emir ve direktifleriye çevre arzilere çıkar, ellerimizde kazma kürek çam fidanları çıkarır, bir köşesine yön işareti belirterek yorgun argın yine okulumuza dönerdik. Bazen bizlere göre daha maharetli olan Elikler Mahallesindeki arkadaşlarımız kendileri çıkarıp getiridi. Tabi bu hareketleriyle bizlere becerikliklerini ispatlamış olurlardı.
Çıkardığımız küçücük çam fidanlarını okulumuzun çevresine çocuk maharetlerimizle dikmeye çalışırdık. Yerden 1m. yükseklikte ve seyyar olan okul çeşmesinden taşıma su ile de sulamaya çalışırdık. Yeni dikili çam fidanlarının başlarına nöbetçi bırakılır, körpe çam fidanlarının arasından oyun oynamak gayesiyle bile geçen olsa, isimleri kara tahtaya yazılır, öğretmen gelene kadar hiç kimse tarafından silinmek için kücük bir çaba bile gösterilemezdi. Tabi öğretmen gelir, kara tahtadaki isimleri itina ile okur ve gerisi... Evet gerisi malum.
O zamanlar Çevre Köylerde de okullar faaldi. Kapaklı Köyü, Yukarı Kızılcaören ve Çavuşlar Köyünde eğitim ve öğretime devam edilekteydi. Yaz mevsimi geldiğinde çevre köylerde meşhur olan mesire yerlerine geziye giderdik. Gezi günü gelmeden gideceğimiz gezinin hayalini kurardık. Bilmediğimiz o mesire yerleri rüyalarımıza girerdi. O zamanlar köy okulları şehirdeki okullardan önce tatile girerdi. Bu nedenle de gezimiz Mayıs ayından önce veya Mayıs ayının ilk günlerine rastgelirdi. Gezi günü gelmiş çatmıştı. Bir gün öncesinden annelerimiz bizim için ne hazırladılarsa onları babannem usulu bohçalara sarmış ve yola koyulmuştuk. Tabi ki bohçalaramızda kekler, açmalar ve poçalar yoktu. Bohçamda annemin itina ile hazırladığı cevizli çörekler vardı. Sıcacık çörekler küçücük vücudumu ısıtırdı. Hep beraber tam olarak söylemesini beceremediğimiz Gençlik Marşını söyleyerek ve Kapaklı Köyü Ormanlarını inleterek Kapaklı'ya varmıştık. Oradan Kapaklı Köyündeki bir-kaç öğrenciyide almış yola koyulmuştuk. İyide gezimizdeki o meçhul yer neresiydi. Tabi ki tüm bölge insanlar tarafından bilinen Ulupınardı. Yukarı Kızılcaörendeki öğrencileri olarak yine tekrar yola koyulur yorgun argın Ulupınara varırdık.
Tüm öğrencilerde bir neşe, bir mutluluk. Annemizin sıcak sıcak bohçamıza sardığı cevizli çörekler soğumuş ilk anki tatlılığnı kaybetmişti. Olsun. Yinede bizlere o kadar tatlı gelirdi ki.
Akşam olmadan yola koyulmak zorundaydık. Öğretmenlerimiz yolumuzun uzaklığını göz önüne aldıklarından, daha gezinin ve özgürce oynamanın tadına varamadan tekrar yola çıkar Gençlik Marşı eşliğinde ormanları inlete inlete köyümüze dönerdik.
Aradan o kadar yıl geçti. O çocukluk anılarımı yeniden yaşamak için annemi, babamı, çoluk çocuğumu ve köyden bir kaç kişiyi de alarak yıllar sonra sıcak bir Temmuz ayında yine Ulupınara gittik. Çocuklarıma o ordaki havayı teneffüs ettirmek istiyordum. Pikniğimiz ( geziler artık şehir dilinden bu kelimeyle anılır oldu ) tamamlanmak üzereydi. Hava aniden karardı. Babam "şiddetli bir yağmur geliyor" dedi. Hemen traktöre atladık. Daha asfalt yola çıkmadan o kadar şiddetli bir rahmet başladıki kimsenin üzerinde kuru bir ipliği kalmadı... Allah-ü Teala sonsuz rahmet kapılarını ardına kadar açmış, cömertce kullarını yağmur ihtiyacını karşılıyordu.
Ne zaman köyüme Yaz Tatiline gitme fırsatı bulsam, yine Ulupınara gitmak istiyorum. Ulupınar benim için çok şey ifade ediyor..

Köyümüzün Çevre Temizliği

Bürnük Köyümüzün Çevre Temizliği hakkında bir kaç söz söylemek ve de kaleme almak istiyorum. Sürc-ü lisan olursa affola. Çocukluğumuzun geçtiği 1974-1984 yıllarında, Çevre Temizliği - veya kirliliği- diye bir sorunun olduğunu veya büyüklerimiz tarafından böyle bir sorunun varlığının dile getirildiğini hatırlamıyorum. Mutfaktan kaynaklanan kavun-karpuz-soğan vb. gibi çöp artıklarını anne veya babalarımız ahırdaki hayvanlara yada kümes hayvanlarına verirdi. Böylece çöplerimiz değer kazanmış olur, bizlere et-süt veya yumurta olarak geri dönerdi. Tabiatta erimesi zor şartlar altında mümkün olan plastik mamulleri de yakarak imha ederlerdi.
2007 ve 2008 Yaz Tatili Sezonunda köyüme geldiğimde o eski günleri hatırlayarak şöyle bir aaahh...!!! geçirdim. Neden mi? Çünkü köylerimizin mahallelerimizin içi, dışı, kenarı ,komşu arazileri, bağ ve bahçe yolları çöplerle dolmuş. Hem de ne çöp. Erimesi toprağa karışması mümkün olmayan araba lastikleri, mazot ve gres yağı tenekeleri, tonlarca cam kırıkları, yıkılmış veya tadilat görmüş eski evlerden çıkan eşyalar. Bürnük Köyü sınırlarında olan bu çöpler gibi komşu köylerimiz olan Cemaller, Yukarı Kızılcaören, Hacılarobası, Çavuşlar, Ilbarıt ve Çerçen Köylerinin de arazileri çöplerle dolu. İşin en can alıcı ve ürkütücü yönüde söz konusu çöplerin yüzde altmışı veya yetmişi köyün içme suyunun sağlandığı arazilerin hemen yanıbaşında olması. İçme sularının sağlandığı, köylülerin içme su ihtiyaçlarının karşılandığı bu araziler korunması , onların temiz tutulması gerekmez mi? Orada yaşayan bizim insanlarımız. Anne-babalarımız. Dedelerimiz-ninelerimiz. Kardeşlerimiz.
Bu siteden halkıma sesleniyorum:" Ne olur. Biraz daha dikkatli olalım. Gelecek nesillerimize sahip çıkalım. Onların kul hakkına girmeyelim. Bu arazileri , bu toprakları temiz -tertemiz olarak teslim aldık. Yine sahibine tertemiz teslim ve iade etmek en büyük insanlık borcudur." Köyümüzün İhtiyar Heyeti, sevilen ve sayılan büyüklerimiz, hatırı sayılır insanlarımız biraz özverili ve bu işe gönül verirlerse tehlikenin önüne geçebiliriz. Gelecek nesillere temiz ve tertemiz bir köy, suları kevser suyu gibi tatlı pınarlar bırakabiliriz.
Köyümüze sahip çıkmak, onu görünür ve görünmeyen kirlerden arındırmak ümidiyle.....

CİHAN SULTANLARI

KARABÜK HAKKINDA

Kaynak : www.karabuk.gov.tr

İLİMİZ

19 mahallesi ve 42 köyü ( il bazında toplam
;274 köy) bulunan Karabük'ün nüfusunun 102.708' i şehir merkezinde, 14.680' i köylerde yaşamaktadır.( il bazında toplam nüfus:225,409)Yüzölçümü 704 kilometrekare, denizden yüksekliği 280 m. dir. En önemli akarsuyu Filyos Çayı, en önemli yükseltisi Keltepe (2000 m.)' dir. Yüksek yerlerde karasal iklim görülürken vadi tabanlarında iklim nispeten yumuşaktır. Karabük' ün ekonomisi demir-çelik sanayisine paralel olarak gelişmiştir. Şehirde kurulu bulunan haddehane ve dökümhaneler demir-çelik sanayinin diğer ürünleridir. Böylece Karabük küçük bir yerleşim yeriyken süratli bir şekilde gelişerek sanayileşme ve dolayısı ile de kentleşme evrimini geçirmiştir. Son yıllarda il ekonomisi çeşitlenmeye başlayarak tekstil, mermer, orman ürünleri ve çimento sanayi kurulmuştur. Merkez ilçe ekonomisi ağırlıklı olarak imalat sanayisine dayanmaktadır.

KARABÜK ADININ KAYNAĞI

Karabük adını, üzerinde yaşadığı coğrafi ortamdan almıştır. “Kara” ve “Bük” sözcükleri, kara çalılık yer anlamında, Karabük adının oluşumuna kaynaklık yapmıştır. Bu topluluklarda yaşayan Türkmen toplulukları, Karabük cemaati adını bu biçimde almışlardır. Türkiye’de 14 yer ve mevki adının bugün Karabük şeklinde geçmesi, cemaatlerin bu topraklardan diğer yerlere göç ettiği görüşünü kuvvetlendirmektedir

Coğrafi Yapı

Yüzölçümü 4.145 km² olan ve Karadeniz Bölgesi’nin Batı Karadeniz Bölümü’nde yer alan Karabük İli, 40° 57' ve 41° 34' Kuzey enlemleriyle 32° 04' ve 33° 06' Doğu boylamları arasında yer almaktadır. Yüzölçümünün 4145 km² olup, kuzeyde Bartın (80 km.), kuzeydoğu ve doğuda Kastamonu (120 km.), güneydoğuda Çankırı (195 km.), güneybatıda Bolu (130 km.), batıda Zonguldak (170 km.) illeriyle komşudur. Ankara’ya 230 km., İstanbul’a 400 km. uzaklıktadır. En önemli akarsuyu Filyos Çayı olan Karabük'ün diğer önemli akarsuları ise Araç, Soğanlı ve Eskipazar Çayları'dır. İl merkezinin rakımı 278 metre, merkez ilçenin yüzölçümü ise 704 km²'dir. İl'de coğrafi yapı engebeli olup büyük düzlükler görülmemektedir. Vadi tabanlarında geniş olmamakla birlikte tarıma müsait araziler bulunmaktadır. Nüfusun büyük kısmı vadi tabanlarına yakın alanlarda kümelenmiştir.İlçeler itibarıyla en önemli yükseltiler; Merkez ilçede Keltepe (2000 m), Eskipazar'da Hodulca Dağı (1700 m), Eflani'de Tepe Dağ (1043 m), Ovacık'ta Kıraç Tepesi (1400 m), Safranbolu'da Sarıçiçek Tepesi (1750 m) ve Yenice'de Keçikıran Tepesi (1400 m) dir.

Karabük'ün toplam alanının 93.020 hektarını tarım toprakları, 271.403 hektarını ormanlar, kalan kısmını ise mera, yerleşim yeri ve diğer alanlar oluşturmaktadır. Bu verilere göre İl'in % 65.48"i ormanlarla kaplıdır.

Jeoloji

Karabük’te III. Jeolojik zamanda oluşan, kalkerli (kireçtaşı) araziler geniş yer kaplar. Kireçtaşları arasına killi ve kumlu tabakalar da bulunmaktadır. IV. Jeolojik zamanda (Kuvaterner), Ovacık çevresindeki traverten alanı oluşmuştur. Vadiler, kuvaternerde akarsuların gelişip, plato yüzeylerini yarmasıyla oluşmuştur. Safranbolu ve Eflani çevresindeki kalkerli arazi, metamorfizmaya (başkalaşım) zengin mermer yatakları oluşmuştur. Eflani’de mermer dışında, çakmak taşı ve kömür yatakları da bulunmaktadır. Ovacık’ta bol miktarda alçı taşı bulunmakta, ara ara gnays ve bazaltlara da rastlanmaktadır. Yenice’de dolomit ve kuvarsit, Eflani’de kuvarsit yatakları bulunmaktadır.

Yerşekilleri

Karabük, etrafı yüksek tepelerle çevrili, havza karakteri gösterir. Ortalama, 250-500 m. yüksekliğe sahiptir. Kuzeyde dağlık alanlardan kaynaklanan tali dereler, şehre doğru taşıdıkları maddelerle alüvyal dolgu oluşturulmuştur. Doğuda Safranbolu’ya doğru yükselti artarak 600 m.yi bulur. Dağlar, Kuzey Anadolu Dağları’nın bir parçası olduğundan kıvrımlı yapıdadır ve 2000 m. yüksekliği geçmezler. Kuzeydeki, Sarıçiçek Tepesi (1750 m), güneybatıdaki Aladağlar (1040 m.) doğudaki Bürnük Tepesi (1143 m.) başlıca yüksekliklerdir. Eflani çevresi, küçük akarsularla parçalanmış plato görünümündedir. Ortalama yüksekliği 1130 m. olan Ovacık da vadilerle parçalanmış plato ve düzlükler üzerinde bulunur. Yenice çevresinde ise düzlük ve ovalık alan bulunmayıp, engebeli ve yüksek bir araziye sahiptir. Karabük’te büyük düzlük ve ovalar yoktur. Araç ve Soğanlı Çayları’nın kenarında küçük düzlükler yer alır. Başlıcaları, Eskipazar Çayı’nın Soğanlı Çayı’na karıştığı alandaki Cemal Ovası, Eskipazar çevresindeki Hamamlı, Sadeyaka ovalarıdır.

Yaylalar

Karabük’te çok sayıda yayla vardır. Karabük, Eskipazar, Yenice arasında kalan Sorkun Yaylası (1650 m.) başlıcalarındandır. Geniş bir alana sahip, ormanlarla çevrili yaylada, doğa yürüyüşü yapılmaktadır. Safranbolu kuzeyinde Uluyayla ve Sarıçiçek Yaylası, Yenice çevresinde Göktepe Yaylası, Ovacık çevresinde Bodoroğlu ve Karabük’ün çevresindeki Dede Yaylası ve Avdan Yaylası önemlidir. Yaylalar genellikle turizm amaçlı kullanılmaktadır. Yayla şenlikleri ve doğa yürüyüşleri başlıcalarıdır.

Kanyonlar

Doğal güzellikteki yerşekillerinden kanyonlar, daha çok Safranbolu’da, kalker (kireçtaşı) tabakalarının derin biçimde yarılmasıyla oluşmuştur. Kanyonların başlıcaları; İncekaya Kanyonu, Düzce (Kirpe) Kanyonu, Tokatlı ve Sakaralan’dır. Ayrıca, Yenice’deki Şeker Çayı 6,5 km uzunluğunda, kenarları dik ve yüksek olan Şeker Kanyonu oluşturulmuştur.

Mağaralar

Karabük’te ayrı bir güzelliği olan, çok sayıda mağara bulunmaktadır. Bunlardan önemli olanlarının başında, Bulak ve Hızar (Mencilis) Mağaraları gelir. Bunlar, turizm değeri olan, karstik oluşumlu mağaralardır.

Akarsular

İlin, en önemli akarsuyu, Filyos Irmağıdır. Bu ırmağın 2 önemli kolu olan Araç ve Soğanlı Çayları il topraklarındaki önemli akarsulardır. Filyos Irmağı, kaynaklandığı yerden, denize dökülünceye kadar değişik isimler alır. Kaynaklandığı yerde Ulusu adıyla bilinen akarsu, Gerede yakınlarında Gerede Suyu, Eskipazar yakınlarında Soğanlı Çayı, Araç Çayı’yla birleştiğinde Yenice Irmağı adını alır. Devrek Çayı’nı da alan akarsu Filyos Irmağı adıyla Karadeniz’e dökülür. Irmak 288 km. uzunluğundadır.

Göller

Karabük’te büyük doğal göl yoktur. Ovacık’ın kuzeyinde Şamlar Köyü yakınlarında Karagöl adında bir krater gölü bulunmaktadır. Eflani’de sulama amaçlı üç gölet yapılmıştır. Bunlar, Bostancılar, Kadıköy, Ortakçılar göletleridir. Sulama dışında buralarda olta balıkçılığı yapılmaktadır. Çevresindeki orman güzelliğiyle beraber, mesire yeri olarak da kullanılmaktadır. Ayrıca, Kastamonu yolu üzerinde, Konarı Gölü adıyla küçük bir göl bulunmaktadır.

NÜFUS DURUMU

2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre ;

İl’in Toplam Nüfusu : 225.409 Şehir Nüfusu : 157.756 Köy Nüfusu : 67.653 Nüfus Yoğunluğu (Km²) : 54,38

2000 Yılı Nüfus Sayımı Sonuçları itibarıyla nüfus, 1990 yılına göre % 7,68 azalmış, 1997 yılına göre ise % 1.86' lık bir gerileme olmuştur.

İDARİ DURUM

Karabük ili merkez dahil; 6 ilçe, 2 belde, 274 köy ve 607 köy altı yerleşim biriminden oluşmaktadır. Toplam ünite sayısı ise 889'dir.

İl yerleşim yönünden oldukça dağınık durumdadır. Köyler genelde vadi tabanlarında, orman alanlarının yakınında ve yol ağı boyunca kurulmuştur.Merkez ilçe; 21 mahalle, 42 köy ve 72 köy altı yerleşim biriminden oluşmaktadır. Eflani ilçesi ise 6 mahalle 54 köy ve 143 köy altı yerleşim biriminden oluşmaktadır. 13 adet köy ilçenin kuzey kısmında derin bir vadide yer alırken, kalan 41 köy; orta ve güney kesimlerdeki yaylalarda kurulmuşlardır. Safranbolu ilçesi ise 25 mahalle, 55 köy ve 119 köyaltı yerleşim biriminden oluşmaktadır. Eskipazar ilçesi; 5 mahalle 49 köy ve 106 köyaltı yerleşim biriminden müteşekkil olup dağınık bir yapı arz etmektedir. İlin en küçük ilçesi olan Ovacık'ta ise 1 mahalle, 42 köy ve 76 adet köy altı yerleşim birimi bulunmaktadır. İl'in en yeni ilçesi olup son dönemlerde önemli bir gelişme trendi yakalayan Yenice ise 18 mahalle 32 köy ve 91 köy altı yerleşim biriminden oluşmaktadır.

İklim

Batı Karadeniz Bölümü’nde yer alan Karabük’te kısmen Karadeniz ikliminin özellikleri görülmektedir. Yalnız Karabük, kıyıdan içeride kaldığı için, Karadeniz’in nemli havasından yeterince yararlanamamakta karasal iklimin özellikleri daha ağır basmaktadır. Yıllık ortalama sıcaklık, 13,2 °C’dir. Ocak ayı sıcaklık ortalaması, 2,6 °C, Temmuz ayı sıcaklık ortalaması 23.1 °C’dir. Şu ana kadar ölçülen en düşük sıcaklık, 25 Ocak 1974’de -15,1 °C, en yüksek sıcaklık ise, 11 Ağustos 1970’de 44,1 °C’dir. Karabük’te ortalama yıllık sıcaklık farkı ise 20,5 °C’dir.

BİTKİ ÖRTÜSÜ

Dağların geniş yer kapladığı Karabük’te ormanlar yaygındır. İlin yüzölçümünün % 60’ı ormanlarla kaplıdır. Merkez İlçe, Safranbolu, Yenice, Eskipazar ormanların gür olduğu alanlardır. Buralardaki yüksek kesimler ormanlarla kaplıdır. Ağaç yetişme sınırının üzerinde ise yüksek dağ çayırları yer almaktadır. İlin en yüksek dağı olan Keltepe’de, 700-800 m.ye kadar kızılçam, sonraki yükseltilerde göknar, temel ağaç türleridir. 1700 m.ye kadar karışık ormanlar yer alırken, bu yükseltiden sonra yüksek dağ çayırları bulunur. Burada kekik ve adaçayı en çok göze çarpan bitkidir. İl genelinde, karasal iklimin daha fazla hissedildiği alanlarda meşe öne çıkmıştır. Eflani çevresinde çayır ve otlaklar da geniş yer kaplar. Yenice ormanları, çok sayıda ağaç türünü barındırır. Gökpınar mevkiinde dört hektarlık alan “Açık Hava Orman Müzesi” olarak belirlenmiştir. Yenice Irmağı vadisinde lokal bir Akdeniz ikliminin mevcudiyeti buralarda ladin, sandal, erguvan, menengiç gibi maki türlerinin yetişmesini sağlar. Yenice ormanları ve Keltepe’de yaygın olarak bulunan şimşir ve porsuk ayrı bir öneme sahiptir

Bürnük Köyü KaRaBüK

HABERLER

KARABÜK İL ÖZEL İDARESİ

TRT TÜRKÜ / TRT 4

20 Kasım 2010

KÖYÜMÜZ CAMİLERİ

0 yorum:

Nerede Doğdunuz ? Şimdi Nerede Yaşıyorsunuz ?

Bürnük Köyünü Bul

GURBET KUŞLARI